به سالی دو بارست بار درخت

چو باشد درم دل نباشد به غم

نوازنده شاهی که از مهر تو

بخندد چو بیند همی چهر تو

ز قنوج برنگذرد نیک بخت

چو این گفته باشی به پرسش ز نام

که از نام گردد دلم شادکام