چو خرم بهاری سپینود نام

بیارای دل را به دیدار نو

بشد تیز بهرام و او را بدید

ازان ماه رویان یکی برگزید

همه شرم و ناز و همه رای و کام

بدو داد شنگل سپینود را

چو سرو سهی شمع بی دود را