که سلطانان عالم را پناهند

تو گر خواهی حدیث فقر و فخری

تو اندر فقر شاه برو بحری

حقیقت شاه درویشان را هند

تو گر هستی ز سر کار آگاه

توان گفتن ترا درویش این راه

ز دنیائی تهی کن دست و دل هم