بود تا بران بیشه فرسنگ بیست

که سازد پدرم اندران بیشه سور

که دارند فرخ مران جای را

ستایند جای بت آرای را

که پیش بت اندر بباید گریست

بدان جای نخچیر گوران بود

به قنوج در عود سوزان بود