تو تن پرور شوی از چرب و شیرین

دو عالم را تو پشت پای میزن

ز هجرانش چرا رنجور باشی

بنان و شربت و انگور باشی

نمی دانی طریق ملت و دین

تن تو هست بیشک دشمن تو

بلای جان تو باشد تن تو