سرم بادا فدای خاک پایش

ازان حالت بخود چون بازگشتم

بمعنی با خرد همراز گشتم

بجان گفتم شدم منقاد رایش

منم ذره وجود او چو خورشید

دل و جانم از آن حضرت پر امید

وجود ذره ام گر شد هویدا