بدو گفت شنگل که فرزند را

نمانم که باشد کسی با روان

بدانست شنگل که او راست گفت

دلیری و گردی نشاید نهفت

بیفگندم و خویش و پیوند را

ز دیده گرامی ترت داشتم

به سر بر همی افسرت داشتم