دل پارسی باوفا کی بود

به اندیشه من خردمند بود

کنون چون دلاور سواری شدست

گمانم که او شهریاری شدست

چو آری کند رای او نی بود

چنان بچه شیر بودی درست

که از خون دل دایگانش بشست