دل و جانت قرین درد باید

بدان ای دل اگر هستی تو عاقل

که یک دم می نشاید بود غافل

بروز و شب عبادت کرد باید

از آن بخشیدت ای جان زندگی را

که تا بندی کمرمر بندگی را

براه بندگی چون اندر آیی