می چند خوردند و برخاستند

سخنهای ایرانیان باز گفت

که کردار چون بود و اندیشه چون

که بودم بدین داستان رهنمون

زبان را به پوزش بیاراستند

دو شاه دلارای یزدان پرست

وفا را بسودند بر دست دست