که چون بروی رسد از یار روضه

هر آنکس گر کند بر تو سلامی

اگر او خود بود محروم و عامی

سعادت یابد و اقبال و توبه

بسی دارم ازین در معانی

نمی گویم که تو نه اهل آنی

زیادت زین نمی آرم دگر گفت