که باشد جان که تا باشد بر تو

ستادم بهر خدمت سوی درگاه

اگرچه کرد خدمت مربسی او

شناسد خویشتن را تا کسی او

که واماند حقیقت در خور تو

ترق دارد ز دیدار تو ای دوست

که دارد از تو و افتاده در پوست