چنان حیرانم و هم راز دیدم

به آخر آمدی جانا پدیدار

منم افتاده در خاک رهت خوار

مرا از خاک ره ای دوست بردار

خودی در بیخودی من باز دیدم

قلم راندی مرا در آخر ای دوست

که تا بیرون کنی این مغز از پوست