بدان قولم که گفتی درالستم

خودی در بیخودی من باز دیدم

قلم راندی مرا در آخر ای دوست

که تا بیرون کنی این مغز از پوست

بآخر این صدف جانا شکستم

تو ما را کرده جانا بزندان

درین زندان تو هستیم مهمان