چو شد گرسنه تا نیاید به بانگ

که بی کار مردم ز بی دانشیست

به بی دانشان بر بباید گریست

ورا داد باید دو و چار دانگ

کسی کو ندارد بر و تخم و گاو

تو با او به تندی و زفتی مکاو

به خوبی نوا کن مر او را به گنج