که دیدستم رخ دلدار خود باز

از آن می خوردهام از دست جانان

از آنم این چنین من مست جانان

از آن می خوردهام در عز و در ناز

از آن می خوردهام بیخویشتن من

که خورشید ستم اندر ذات روشن