دل عشاق در ذاتت اسیر است

بکن در عشق برخوردار ما را

جمال خویش کن اظهار جانا

همی گویم ترا بردار اینجا

رخش مهر است یا بدر منیر است

دل عشاق افتاده است در خون

که تا از پرده کی آئی تو بیرون