زموری کو نشان از تخته عشق

مریدانم همه از جان غلامت

ترا ناپختگان و مانده خامت

همه خامند نزد پخته عشق

ز موری گوید اینجا هر کسی باز

مگر یابند از تو رشته باز

توئی سر رشته و ایشان طلبکار