ز روی هوا ابر شد ناپدید

نگهبان آن گنج و دُرنامنه گشت

ز خشکی خورش تنگ شد در جهان

میان کهان و میان مهان

به ایران کسی برف و باران ندید

مهان جهان بر در کیقباد

همی هر کسی آب و نان کرد یاد