ازین بستدی چیز و دادی بدان

ز یزدان وز منش نفرین بود

ببد هرک درویش با او یکی

اگر مرد بودند اگر کودکی

فرو مانده بد زان سخن بخردان

چو بشنید در دین او شد قباد

ز گیتی به گفتار او بود شاد