یکان وقتی بدرد آید مرا حال

مرا کاری دگر در پیش راه است

که عالم بر دو چشم من سیاه است

مقید مانده ام در دست اطفال

مرا از درد ایشان درد زاید

زمانه دایمم انگشت خاید

خداوندا بحق جود و فضلت