بروی آدمیش نغز میخوان

چو اندر نه رسی میدان تو ناخن

برو با نه فلک تو خود صفا کن

دگر جمله کواکب هفت میدان

بتو همراه این هفت همچو سد است

یکایک گویمت این دم که حد است

دلت شمس است و معده چون قمردان