چهار و صد چهل با چار کوه است

به آخر سوخت در عشقش چو عودم

دگر از عالم کبری بگویم

حدیث عالم صغری بگویم

بهمراهی انسان باشکوه است

بدین جسم محقر نیز نیکوست

که چنداست استخوان عضو در پوست