یکی دار فرمود کسری بلند

که بیند مگر بر چمن بارور

همانگه که دید از تنش رفت هوش

برآمد به ناکام زو یک خروش

فروهشت از دار پیچان کمند

نگون بخت را زنده بردار کرد

سرمرد بی دین نگون سار کرد