بپاشیدست و مانده زار بر در

ز ذوقش آب هر جائی روانست

که او آسایش جان و روانست

ز رازش خاک، خاک راه بر سر

ز عجزش کوه گشته پاره پاره

به هرجائی شده بهر نظاره

ندیده سر و بوده زار و غمخوار