بمرد و جهان مردری ماند از اوی

بر موبد رام بر زین نهاد

به هشتاد شد سالیان قباد

نبد روز پیری هم از مرگ شاد

شد از چهر و بیناییش رنگ و بوی

تنش را بدیبا بیاراستند

گل و مشک و کافور و می خواستند