که در هر دو جهان تو پیشوائی

تو گفتستی نمود من ز آنی

حقیقت واصلان دانندگانی

ترا زیبد که ختم انبیائی

طفیل خنده تو آفتابست

ز چشمت قطره عین سحاب است

توئی شاه و همه آفاق خیلاند