کواکب نیز سرگردان و حیرانست

مه از شوق رخت هر ماه بگداخت

سپر از خجلت رویت بینداخت

ز شوقت آفتاب از ذوق گردانست

ز رویت ذره دریافت خورشید

از آن اندر فلک لرزانست چون بید

تو کردی دعوت دینها سراسر