محمد شد ز دید خویش بیزار

چو از خلوت به درگه او فرو رفت

درآمد نور ربانی و او رفت

در آن وحدت زبانش رفت از کار

محمد محو شد تا ماند الله

کجاماند کسی آنجای آگاه

محمد دید خود را لا نموده