بساو و برآلای بر خستگیش

ز دل دور کن ترس و تیمار و باک

گیاهی که گویمت با شیر و مشک

بکوب و بکن هر سه در سایه خشک

ببینی همان روز پیوستگیش

بدو مال ازان پس یکی پر من

خجسته بود سایه فر من