توئی در حقه صورت گرفتار

عجایب بی غمی دل ساده تو

توئی آن نطفه افتاده اینجا

که خواهی ماند بس دل ساده اینجا

چو موری لنگ افتادی چنین زار

چو معجونی تو اندر حقه باشی

نکو بنگر که خود زینسان قماشی