همان خویش بیگانه داند ورا

کسی کو خرد را ندارد ز پیش

دلش گردد از کرده خویش ریش

هشیوار دیوانه خواند ورا

ازویی به هر دو سرای ارجمند

گسسته خرد پای دارد ببند

خرد چشم جانست چون بنگری