نمیبینم بجز ذات تو ای جان

ز تو دارم عیان دید این دم

چه حالست این که چون جمله تو باشی

مرا پیدا و هم پنهان تو باشی

حقیقت مر مرا بنموده اعیان

کجا شد جمله اشیا در نهادم

که من در بود تو اینجا فتادم