مه از شوقم گدازانست هر ماه

بجز دیدارما تو هیچ منگر

فلک گردان ز من وز شوق مدهوش

کواکب جمله حیرانند و خاموش

سپر انداخته از بیم من شاه

کنم من شمس هر شام رخ زرد

که از دیدار من باشد پر از درد