بسی اندیشه زینسان کرد روباه

دگر بینم منش چاه و وطن کار

ز دستم رفت هم جان دگر زود

نخواهد رفت اینجا بودنی بود

نظر میکرد هر دم بر سر چاه

ز ناگه غرقه شد تا جان بداد او

خوشا آنکس که اینجا داد داد او