کنی سیر و سلوک خود نظاره

میان موج دریا چون گذشتی

برست از خوف بیشک نیز کشتی

چو کشتی آیدت اندر کناره

در این دریا بسی سر عجیبست

ولی نفس تو بس چیزی غریبست

همه دریا صدف دارد سراسر