به کام تو گردد سپهر بلند

که چون نو نبیند نگین و کلاه

چو دست و عنان تو ای شهریار

به ایوان ندیدست پیکرنگار

دلت شاد بادا تنت بی گزند

به موبد چنین گفت نوشین روان

که با داد ما پیر گردد جوان