روان بستن اندر سرای سپنج

به گیتی نباید که از شهریار

بماند جز از راستی یادگار

چرا باید این گنج و این روز رنج

چو ایدر نخواهی همی آرمید

بباید چرید و بباید چمید

پراندیشه بودم ز کار جهان