که تا بینم ز تو عین بقا تو

مرا از وصل جانان رخ نمودی

گره این لحظه از کارم گشودی

مرا از وصل خود گردان فنا تو

چو بنمودی جمال اندر جمالت

برون آور مرا هان ازوبالت

جلالت یافتم طاقت ندارم