تونیز ار عاقلی آهسته میرو

سرشاهیست چون فغفور و قیصر

بسی بادام چشمانند در خاک

که جان دادن نزد صانع پاک

نمود عشق از عطار بشنو

مخسب ای دل سخن بپذیر آخر

ز چندین رفته نفرت گیر آخر