به هر بوم آباد کو بربگذشت

همان در خوشاب و گوهر نماند

تن آسان بسوی خراسان کشید

سپه را به آیین ساسان کشید

سراپرده و خیمه ها زد به دشت

چو برخاستی ناله کرنای

منادیگری پیش کردی به پای