که همچون او تو در لعنت بمانی

چرا مغرور دیوی رفته از دست

اگر بر خود بگیری جای آن هست

ترا شیطان ببرد از ره ندانی

بکس اندیشه کژی مکن تو

برو استاد خود کن این سخن تو

بد از خود بین و نیکی هم زخود بین