گل و سنبل و آب و نخچیر دید

ز هامون به کوهی برآمد بلند

یکی تازیی برنشسته سمند

سر کوه و آن بیشه ها بنگرید

چنین گفت کای روشن کردگار

جهاندار و پیروز و پروردگار

تویی آفریننده هور و ماه