مشو قانع که تو در لطیفی

مخور جز اندکی هم مختصر تو

ز لذات بهیمی دور گردی

ز خورد و خواب چندین گر تو مردی

نکو بنگر که بس ذات شریفی

چرا در صورت خردی تو ای دوست

ببر در مغز تا کی بردری پوست