که بود من ز بودت انتها بود

چو رسوائی ببخشی کم نباشد

ز بحر خود یکی شبنم نباشد

مرا جز تو دگر اینجا کجا بود

بفضل خود ببخشم در جهانت

که رحمت یافتم هر دو جهانت

مرا چیزی که کردی حاکمی تو