در اول عزت تو دیده باشد

من اندر گوی تو حیران و مستم

اگرچه خویشتن کلی شکستم

کسی کو مر ترا بگزیده باشد

به آخر چون کند خود را بخواری

کند در عشق لعنت پایداری

چو من کردم سجود شیب و بالا