چو آدم یافت خود را در بهشت او

که گوهر باشد اندر خاک پندار

تو جوهر سوی خاک ره مینداز

چو جوهر باشد اندر زینت و ناز

نمود خویش از خاطر بهشت او

چنان مستغرق سر ازل بود

که بودش در نمود آن بدل بود