نمیبینم کسی بر های و هوئی

چو خر دل دانه این سر بیندیش

شود زان می دو عالم همچو ارزن

قدم بربوده ونابوده برزن

کزین میدان برد ناگاه گوئی

همه ترسان و شاه استاده اینجا

نهاده چشم اندر کوی شیدا