از آن گوی سعادت را تو بردی

که در خون خاک جسمت در کنم من

کنم اسرار کلی از تو روشن

چو پیش از خویش اینجاگه بمردی

تو مردستی و هستی حی زنده

برون تو رفته اکنون زبنده

هر آن کو پیش از مرگم نمیرد