نهان با خود دمادم زار میگفت

نظر میکرد و خود میدید آدم

عجب درمانده بد در کائنات او

که چون آمد نهان در سوی ذات او

غم دل با خدا او باز میگفت

چو حق درخویشتن میدید تحقیق

بخود میگفت و خود میکرد تصدیق